Między Sanovią Lesko a FC Barcelona

Niewiele jest chyba dziedzin, które lepiej niż sport obrazują zachodzące dziś na świecie zmiany.

Publikacja: 29.10.2018 01:00

Z jednej strony jest napis, który jakiś czas temu pysznił się na jednej z kamienic w Lesku na Podkarpaciu i zapewne został wykonany przez kibica miejscowej piłkarskiej drużyny Sanovia: „Pokona nas tylko śmierć". Notabene zdaje się, że w Lesku śmierć ma ostatnio oblicze drużyny Bieszczady Ustrzyki Dolne, bo właśnie z tym odwiecznym rywalem Sanovia przegrała niedawno 2:0. Ale mniejsza o wynik, ważniejsze jest oddanie kibiców miejscowej drużynie, ich całkowita, chciałoby się rzec „śmiertelna", identyfikacja z klubem.

Kolejny obrazek, który utkwił mi w pamięci, rozgrywał się na drugim końcu Europy, na słynnych barcelońskich Ramblach, gdzie pewnego poranka zastałem rzeszę młodych ludzi pokotem odsypiających nieprzespaną noc. Było ich kilka setek, zmęczonych, w zmiętoszonych ubraniach, niektórzy zapewne zmagali się z potężnym porannym kacem wywołanym ponad miarę wzmocnioną winiakiem hiszpańską Sangrią. Tłum był różnojęzyczny, ale zjednoczony – młodzi kibice z całej Europy przylecieli do Barcelony nie dla Gaudiego, nie dla widoku katedry Sagrada Família, parku de la Ciutadella czy Muzeum Pablo Picassa, nie bardzo nawet zwracali uwagę na Ramble, gdzie zbierali siły. Ważna była wyłącznie ich ukochana Barca, która tego popołudnia czy wieczora miała rozegrać kolejne spotkanie. Większość tych młodych Europejczyków, którzy wydali niemałe pieniądze na podróż do Barcelony, ubrana była w koszulki katalońskiego klubu.

Z jednej strony mamy mały, lokalny klub i jego zatwardziałych kibiców, rekrutujących się zapewne wyłącznie z mieszkańców Leska i jego najbliższej okolicy. Z drugiej nie mniej oddanych swojej drużynie kibiców Barcelony, globalnej marki, wielkiego marketingowego przedsięwzięcia, któremu kibicują ludzie na całym świecie, od Los Angeles po Hongkong. Zderzenie lokalności z globalizacją.

Sport jest heroldem globalizacji. Piłka nożna, 20 lat temu w Ameryce Północnej i Azji mało znana, dzisiaj przyciąga na stadiony miliony ludzi, a Ronaldo czy Messi są tam lepiej znani niż papież. Nie dotyczy to zresztą tylko piłkarzy – wystarczy kilka migawek z trybun turnieju tenisowego w Singapurze lub Pekinie, aby zobaczyć rozentuzjazmowane dziewczyny niemal mdlejące po udanych zagraniach Rogera Federera.

Wbrew pozorom kibice Sanovii Lesko i Barcelony mają kilka punktów stycznych, z których najważniejszym wydaje mi się konieczność identyfikacji. Zdaniem psychologów jest ona niezbędna każdemu człowiekowi, ale są chyba ludzie, którzy potrzebują jej niczym powietrza. Przede wszystkim, jak mi się zdaje, młodzi. Ale nie tylko. Jeden z moich kolegów, zresztą prezes dużej firmy finansowej, jest zatwardziałym kibicem Lecha Poznań. Takim, który kocha bez tchu i pamięci. Który chodzi na wszystkie mecze „Kolejorza" rozgrywane na poznańskim stadionie przy Bułgarskiej, ale też jeździ za „ekipą" do Gdańska, Krakowa czy Białegostoku. Byłem święcie przekonany, że gna go tam miłość do piłki, ale ostatnio całkiem poważnie wyznał, że on wcale futbolu tak bardzo nie miłuje, bardziej interesujące wydają mu się inne dyscypliny sportu. Ale za to bardzo kocha Lecha Poznań.

Według Maslowa potrzeba miłości i przynależności jest jedną z pięciu najważniejszych, bo naturalną potrzebą człowieka, pozwalającą przezwyciężać samotność i wyobcowanie. Identyfikowanie się z drużyną sportową świetnie się w to wpisuje. I może spełniać pozytywną rolę, chyba że tę potrzebę zaczyna zaspokajać słynny „Misiek" z krakowskiej Wisły i jemu podobni z innych klubów. Bo nie mam wątpliwości, że „Miśków" na stadionowych trybunach mamy wielu. I nie ma wątpliwości, że trzeba ich wytępić.

Spośród tych dwóch grup – kibiców małego klubiku z Podkarpacia i Europejczyków identyfikujących się z megadrużyną z Barcelony – bardziej naturalni wydają się ci pierwsi. Ich miłość do lokalnego zespołu zapewne wygaśnie, gdy skończą 15–16 lat, uwielbienie zwolenników Barcy utrzyma się znacznie dłużej. Przede wszystkim dlatego, że jest to miłość podsycana przez wielkie pieniądze i media. Bez nich byliby jak kochankowie z dwóch krańców kontynentu – ich uczucie wystygłoby szybciej niż słodka zupa Crema catalana serwowana zimą na norweskim fiordzie.

Większość z nas zawieszonych jest między Sanovią Lesko a FC Barcelona, między lokalnością i globalizacją, między tym, co tuż za miedzą, a szerokim światem. Przecież jednak te dwa obszary można łączyć, identyfikować się i z Sanovią, i Barceloną.

Rzecz w tym, aby samorządowcy potrafili podtrzymać tę dumę, którą młodzi ludzie odczuwają ze swojej „małej ojczyzny", z miejscowego klubu piłkarskiego, szkoły średniej, znanych choćby tylko w kraju zabytków. Z czasem ta duma, niestety, wietrzeje, a często całkowicie znika. I „mała ojczyzna" przestaje być miejscem wyśnionym, a staje się przekleństwem i kulą u nogi. A przecież nietrudno być i obywatelem świata i obywatelem Leska. ©?

Niezależny dziennikarz,

autor biografii Edwarda Gierka, Wojciecha Jaruzelskiego i Władysława Gomułki pt. „Gomułka. Dyktatura ciemniaków".

Z jednej strony jest napis, który jakiś czas temu pysznił się na jednej z kamienic w Lesku na Podkarpaciu i zapewne został wykonany przez kibica miejscowej piłkarskiej drużyny Sanovia: „Pokona nas tylko śmierć". Notabene zdaje się, że w Lesku śmierć ma ostatnio oblicze drużyny Bieszczady Ustrzyki Dolne, bo właśnie z tym odwiecznym rywalem Sanovia przegrała niedawno 2:0. Ale mniejsza o wynik, ważniejsze jest oddanie kibiców miejscowej drużynie, ich całkowita, chciałoby się rzec „śmiertelna", identyfikacja z klubem.

Pozostało 90% artykułu
2 / 3
artykułów
Czytaj dalej. Subskrybuj
Materiał partnera
Dolny Śląsk mocno stawia na turystykę
Materiał Promocyjny
Wykup samochodu z leasingu – co warto wiedzieć?
Regiony
Samorządy na celowniku hakerów
Materiał partnera
Niezależność Energetyczna Miast i Gmin 2024 - Energia Miasta Szczecin
Regiony
Nie tylko infrastruktura, ale też kultura rozwijają regiony
Materiał Promocyjny
Jak kupić oszczędnościowe obligacje skarbowe? Sposobów jest kilka
Regiony
Tychy: Rządy w mieście przejmuje komisarz wybrany przez Mateusza Morawieckiego