Włodzimierz Pawlak należy do najciekawszych artystów polskich. Studiował w warszawskiej ASP w latach 1980–1985, dyplom zrobił w pracowni Rajmunda Ziemskiego. W latach 80. współtworzył legendarną warszawską Gruppę razem z Ryszardem Grzybem, Pawłem Kowalewskim, Jarosławem Modzelewskim, Markiem Sobczykiem i Ryszardem Woźniakiem. Gruppa uczestniczyła w niezależnym ruchu artystycznym stanu wojennego i lat późniejszych, słynąc z obrazoburczych wystąpień.
W tamtym czasie twórczość Pawlaka była ekspresyjna i zakorzeniona w problematyce społeczno-politycznej. Ekspresja emanuje z „Portretu z czerwoną twarzą" z 1984 r. i obrazu zatytułowanego „Łamanie szklanych rurek" z 1987, na którym widać tylko ręce na czerwonym jakby spływającym krwią tle. Oba płótna są wyrazem gwałtownego sprzeciwu wobec komunistycznej władzy i totalitarnej przemocy.