Realizowany projekt autorstwa pracowni architektonicznej WXCA został wybrany w konkursie zorganizowanym przez Stowarzyszenie Architektów Polskich w 2018 r. Jest to nowoczesne palazzo o otwartej i swobodnej strukturze, którego sercem będą znajdujące się w centrum budynku magazyny zbiorów. Jednak to, że obecnie Muzeum posiada na własność obiekty pochodzące z historycznej kolekcji księcia Henryka Lubomirskiego nie zawsze było tak oczywiste.

            W wyniku II wojny światowej Ossolineum, a w związku z tym również Muzeum, przestało istnieć. Większość zbiorów muzealnych została rozparcelowana po lwowskich instytucjach kultury, jednak staraniami Mieczysława Gębarowicza – ówczesnego dyrektora ZNiO, udało się ewakuować część dzieł. Początkowo wysłano je do Krakowa, a potem dalej – na Śląsk. W 1946 roku Ossolineum zostało reaktywowane we Wrocławiu. Jednak zbiory MKL zostały powierzone bibliotece, a dokładniej dwóm Gabinetom – w 1949 r. Gabinetowi Grafiki, a w 1954 r. Gabinetowi Numizmatyczno-Sfragistycznemu. W wyjątkowej sytuacji znajdowała się niezwykle cenna kolekcja księcia Henryka Lubomirskiego, która w świetle umowy pomiędzy nim a Józefem Maksymilianem Ossolińskim, mogła zostać wycofana ze ZNiO przez jego spadkobierców. Dopiero 17 września 2002 r., staraniem dyrektora ZNiO – dr. Adolfa Juzwenki, spadkobiercy Andrzeja Lubomirskiego (ostatniego ordynata przeworskiego i kuratora literackiego Ossolineum) podpisali „Uroczyste postanowienie” –  dokument, w którym zadeklarowano „doprowadzić do odtworzenia Muzeum Lubomirskich w ramach Ossolineum i przywrócić mu dawną świetność” oraz „podjąć wszelkie możliwe działania, zmierzające do odzyskania eksponatów, które wolą Henryka Lubomirskiego i jego następców, zostały przekazane do Muzeum Lubomirskich”. Od tej chwili dyrektor ZNiO zintensyfikował swoje starania o odtworzenie Muzeum Książąt Lubomirskich w strukturze Ossolineum. Udało się to w 2007 r. kiedy to muzeum zostało wpisane jako część Zakładu do „Ustawy o Zakładzie Narodowym im. Ossolińskich”.

Wizualizacja wystawy stałej Muzeum Książąt Lubomirskich - Panorama Plastyczna Dawnego Lwowa, Studio

Wizualizacja wystawy stałej Muzeum Książąt Lubomirskich - Panorama Plastyczna Dawnego Lwowa, Studio 1:1

            Dzięki działaniom dyrektora Adolfa Juzwenki, oraz trudowi pracowników tworzących MKL, w drugim kwartale 2022 r. rozpocznie się budowa muzeum. Prace nad powstaniem nowej siedziby nie obejmują oczywiście wyłącznie działań architektoniczno-budowlanych, ale również stworzenie wystawy stałej, która umożliwi szerokiej publiczności zapoznanie się z najcenniejszymi skarbami MKL. Pierwsze piętro zostało w całości poświęcone celom wystawienniczym – wystawie stałej oraz sali wystaw czasowych. Na początku tego roku zespół składający się z pracowników Działu Sztuki oraz Działu Numizmatycznego opracował scenariusz wystawy stałej. Projekt jej aranżacji powstanie w gdańskim zespole projektowym – Studio 1:1. Przestrzenie wystawiennicze będą wyposażone w nowoczesny system zabezpieczeń oraz będą miały zapewnione doskonałe warunki klimatyczne, co pozwoli zapewnić doskonałe warunki ekspozycyjne dla każdego dzieła sztuki.

Poprzez ukazanie historii rozwoju muzealnictwa i zarówno historii Muzeum Lubomirskich, wystawa próbuje skłonić do refleksji nad pytaniem, „Czym jest Muzeum?”. Ekspozycję rozpoczyna nawiązanie do lwowskiej historii muzeum, czyli model "Panoramy Plastycznej Dawnego Lwowa" z lat 1936 – 1946, autorstwa inż. J. Witwickiego. W kolejnych przestrzeniach zwiedzający będzie mógł zobaczyć m.in. kurioza w Gabinecie Ossobliwości, galerię sztuki z portretami przodków i naukowe podejście do muzealnictwa w przestrzeni nazwanej „Kosmos wiedzy”. Zwieńczenie ekspozycji stanowi "Numizmatyczny Skarbiec" prezentujący monety i medale. W „Gabinecie prac na papierze” prezentowane będą najcenniejsze zbiory z kolekcji rysunku obcego, w tym również ze zbioru pochodzącego od założyciela Muzeum – księcia Henryka Lubomirskiego.  Ponadto, planowane jest wzbogacenie narracji wystawy stałej o współczesne instalacje, które pozwolą na powiązanie historii z teraźniejszością i włączenie ekspozycji w aktualny dyskurs o kondycji muzeów i sztuki.

            Myśląc o przyszłości Muzeum Książąt Lubomirskich nie można zapomnieć o dziełach, które obecnie znajdują się we Lwowie. Ossolineum od wielu lat współpracuje z lwowskimi instytucjami w celu rozpoznawania przedwojennych kolekcji Zakładu, ich digitalizacji, konserwacji oraz organizowania wspólnych wystaw. W nowej siedzibie zaplanowana została pracownia konserwatorska, przeznaczona specjalnie dla zbiorów lwowskich.  W przestrzeni wystaw czasowych planowana jest prezentacja wypożyczanych obiektów ze Lwowa, ale także i z innymi zagranicznych placówek muzealnych.

Od lat pracownicy Ossolineum opracowują przedwojenne kolekcje muzeum, czego efektem jest wiele publikacji m.in. Muzeum Lubomirskich 1823-1940. Zbiór malarstwa autorstwa Beaty Długajczyk i Leszka Machnika oraz Rysunki artystów polskich z Muzeum Lubomirskich we Lwowie Anity Soroko.

Wizualizacja wystawy stałej Muzeum Książąt Lubomirskich – Numizmatyczny Skarbiec, Studio 1:1

Wizualizacja wystawy stałej Muzeum Książąt Lubomirskich – Numizmatyczny Skarbiec, Studio 1:1

            Wszystkie działania pracowników Muzeum Książąt Lubomirskich, przede wszystkim jednak działania dyrektora Zakładu, które rozpoczęły się już w latach 90-tych XX w., prowadzą Ossolineum ku przyszłości, w której Muzeum będzie mogło opowiedzieć swoją historię poprzez prezentację obiektów na wystawie stałej. Pozostałe zaś zbory, w najnowocześniejszych warunkach, będą przechowywane w magazynach i stopniowo udostępniane w ramach powstającego obecnie katalogu zbiorów online.

Autopromocja
SZKOLENIE

Pozyskiwanie sponsorów przez instytucje nauki, kultury i sportu

WEŹ UDZIAŁ

Materiał Promocyjny